• 16 apr, 2023
• Adinda
• No comment

Tussen twee werelden: Van Surabaya naar een nieuw leven in Nederland

Ik wist niet waaraan ik moest denken en zat versuft voor me uit te staren, in het vliegtuig die onderweg was naar Holland. Of moest ik zeggen Nederland? Geen idee had ik waarom het de ene keer Holland was en de andere keer Nederland. Blauwe wolken zoefden voorbij het KLM vliegtuig. Wat kregen we ook weer te eten? Waar stopten we onderweg in de vliegreis die zeker 24 uur duurde?
Geen ene keer was ik naar het toilet geweest, onzeker als ik was om uit mijn stoel op te staan en richting toilet te gaan lopen. Tja wist ik veel waar het toilet was? Nog nooit was ik in een vliegtuig gestapt en dus bleef ik zitten waar ik was.

Vragen denderden door mijn hoofd. Hoe zou het gaan met mijn vriendin? Met ons huis – wie zou daar nu wonen? Met de meiden, onze huishoudelijke hulpen zoals we hen toen noemden? Met de straten, de regen en al mijn beste vrienden die in Surabaya achterbleven?
Op al die vragen kon niemand antwoord geven. Ik zat immers in het vliegtuig, op weg naar Nederland.
Al mijmerend dacht ik dat ik het misschien wel leuk zou vinden in Nederland. Familie stuurde ons af en toe foto’s waarop te zien was hoe zij leefden en woonden in dat koude land. Het leek me heerlijk om ooit in de sneeuw te spelen en die beroemde gebakken aardappelen te eten. Achteraf bleken die natuurlijk gewoon patat, friet of frieten te heten.

Om mijn gedachten tijdens die lange reis te ordenen, schreef ik een kort gedicht dat ik me altijd ben blijven herinneren.

Wat doe ik hier, in deze stoel van de KLM,
waardoor ik mijzelf niet meer herken?
Nog geen ja, nog geen nee gezegd,
en toch al onderweg.

Mijn mening telde niet,
mijn ouders bepaalden ons levenslied.
Onze toekomst lag in Nederland,
een land waarmee we al een band hadden.

Ik hield me groot,
maar dacht: ben ik soms idioot?
Zomaar vertrekken naar een land,
zo ver van huis, zo onbekend.

Een land dat ik alleen kende van foto’s,
waar het misschien wel mooi zou zijn,
maar waarvan ik nog niet wist
of het ooit als thuis zou voelen.

Fl.