Jamu copot gigi
- Home
- Jamu copot gigi
Jamu copot gigi
Wie ooit denkt dat alleen een tandarts een kies kan trekken, is duidelijk nooit op de alun-alun van Malang geweest.
Tussen de verkopers van saté, speelgoed en gebakken banaan stond een jamu-verkoper die zichzelf zonder enige schaamte had gepromoveerd tot straat-tandarts. Zijn reclame klonk luid over het plein:
“Jamu… copot gigi tanpa rasa sakit!”
Tanden trekken… zonder pijn!
Zijn enthousiasme was indrukwekkend. Als overtuigingskracht een diploma was geweest, had hij inmiddels hoogleraar geweest.
Voor zijn kraam verzamelde zich al snel een nieuwsgierige menigte. Sommigen kwamen voor het spektakel, anderen uit nieuwsgierigheid, en een paar waarschijnlijk omdat ze echt kiespijn hadden. Ondertussen deed de verkoper zijn verkooppraatje met de snelheid van een veilingmeester:
“Saudara… saudara… obat ajaib ini disemir yang untu sing bosok… dua menit lagi tanpa sakit, tanpa darah untu dicopot… monggo… monggo… jangan gawatir! Murah dan ajaib!”
Vrij vertaald: “Wondermiddel! Geen pijn, geen bloed, geen zorgen… en vooral goedkoop!”
Alsof het lot zich ermee bemoeide, meldde zich precies op dat moment een man van een jaar of zestig. Hij liep al weken rond met een rotte kies en zag in deze straatdokter zijn redding.
“Gampang!” riep de verkoper zelfverzekerd. Een fluitje van een cent.
Met de plechtigheid van een chirurg en de flair van een televisiechef draaide hij het potje open. Een beetje wonderzalf tussen duim en wijsvinger, een kordaat:
“Buka mulut!”
en de behandeling kon beginnen.
Terwijl hij zijn volgende klanten alvast probeerde warm te maken, smeerde hij ergens achter in de mond wat zalf. Twee minuten later zette hij zijn tang erop, haalde diep adem en…
KRRRAK!
Triomfantelijk hield hij een complete kies mét wortel omhoog. Het publiek applaudisseerde alsof er zojuist een goocheltruc was geslaagd.
De patiënt voelde ondertussen voorzichtig met zijn tong in zijn mond. Zijn gezicht veranderde langzaam van hoop naar verbijstering.
Toen klonk het:
“Salah, Pak! Salah narik untu! Yang dicopot untu yang masih bagus!”
“Fout, meneer! U hebt de verkeerde kies getrokken! De gezonde!”
Het applaus verstomde. Een paar mensen schoten in de lach. Daarna lachte bijna iedereen.
Behalve de patiënt. En al helemaal niet zijn zonen.
Binnen een minuut veranderde de succesvolle demonstratie in een spoedoverleg. De familie eiste dat de gezonde kies onmiddellijk werd teruggezet en dat vervolgens de rotte alsnog verwijderd zou worden.
Alsof een kies een gloeilamp is die je even terug in de fitting draait.
De zelfverzekerde wonderdokter keek ineens een stuk minder wonderbaarlijk. Zijn bravoure verdween sneller dan zijn klanten.
Misschien was zijn zalf inderdaad pijnstillend.
Maar tegen gezichtsverlies bleek zelfs dát wondermiddel niet opgewassen.
En de hamvraag blijft:
Wie had nu eigenlijk de grootste pech? De straatdokter die één verkeerde kies trok… of de patiënt die voor een rotte kies kwam en met een gezonde minder naar huis ging?
D.
Mooie foto hoor